ปริญญาจากสวนโมกข์

“ปริญญา ตายก่อนตาย” ใครได้รับ

เป็นอันนับ ว่าจบสิ้น การศึกษา

เป็นโลกุตตร์ หลุดพ้น เหนือโลกา

หยุดเวียนว่าย สิ้นสังสา- รวัฏฏ์วน


ปริญญา แสนสงวน จากสวนโมกข์

คนเขาว่า เยกโยก ไม่เห็นหน

ไม่เห็นดี ที่ตรงไหน ใครสัปดน

รับเอามา ด่าป่น กันทั้งเมือง


นี่แหละหนา ปริญญา “ตายก่อนตาย”

คนทั้งหลาย มองดู ไม่รู้เรื่อง

เขาอยากอยู่ ให้เด่นดัง มลังเมลือง

เขาเลยเคือง ว่าเราชวน ให้ด่วนตายฯ


อันความจริง “ตัวกู” มิได้มี

แต่พอโง่ มันก็มี ขึ้นจนได้

พอหายโง่ “ตัวกู” ก็หายไป

หมด “ตัวกู” เสียได้ เป็นเรื่องดี



เหตุดังนั้น จงถอน ซึ่ง “ตัวกู”

และถอนทั้ง “ตัวสู” อย่างเต็มที่

คงมีแต่ ปัญญา และ ปราณี

หน้าที่ใคร ทำได้ดี เท่านี้เอยฯ